Türkiyədən Azərbaycana qarşı səsləndirilən bəzi ittihamlar ciddi suallar doğurur. Xüsusilə Azərbaycanın dünyəvi dövlətçilik modelini, milli maraqlarını və müstəqil siyasətini hədəfə alan yanaşmalar qəbuledilməzdir.

Təbii ki, Azərbaycan cəmiyyətinin, siyasətçilərin və xalqının taleyinə, gələcəyinə biganə qalmayan hər bir vətəndaşın bu ittihamlara cavab vermək haqqı var. Belə mövqelərə cavab verərkən sərhədləri dəqiq müəyyən etmək lazımdır: tənqidimizin ünvanı Türkiyə dövləti və türk xalqı deyil. Söhbət AKP hakimiyyətinin siyasi xəttindən və bu xəttə uyğun davranan dairələrdən gedir.

Azərbaycanla Türkiyə arasındakı münasibətlər ortaq tarixə, dilə, mədəniyyətə və qarşılıqlı dəstəyə söykənir. Bu bağlar hansısa partiyanın siyasi maraqlarının fövqündə dayanır. Ancaq qardaşlıq bir tərəfin digərinə şərt diktə etməsi demək deyil. Hər iki ölkənin öz dövlətçilik ənənələri, ictimai reallıqları və milli maraqları var. Bu həqiqətə hörmət etmək münasibətlərin əsas şərtidir.

Azərbaycan müstəqil, dünyəvi və hüquqi dövlət quruculuğu yolunu seçib. Bu yolun mühüm ideoloji dayaqlarından biri Mustafa Kamal Atatürkün irəli sürdüyü dünyəvilik və müasirləşmə prinsipləridir. Elmin, təhsilin, rasional düşüncənin və milli suverenliyin üstün tutulması Azərbaycan dövlətçiliyinin mühüm xüsusiyyətlərindəndir. Ölkəmizin bu seçimi kiməsə qarşı yönəlməyib. Bu, xalqımızın tarixi təcrübəsindən və müstəqil inkişaf iradəsindən doğur.

AKP hakimiyyətinin Azərbaycan siyasətində əsas tənqid doğuran məqamlardan biri dini-mühafizəkar siyasi baxışların bəzən ümumtürk maraqları ilə eyniləşdirilməsidir. Halbuki türk dünyasının birliyi ideoloji yekcinslik tələb etmir. Azərbaycanı müəyyən siyasi-dini modelə uyğunlaşdırmağa çalışmaq nə dostluğa, nə də strateji tərəfdaşlığa xidmət edir. Əksinə, qarşılıqlı etimadı zəiflədir.

Nurçu dini şəbəkələrin Türkiyədə mövcudluğu və müxtəlif dövrlərdə dövlət institutları ilə münasibətləri də müzakirə mövzusudur. Bu məsələni ümumiləşdirmədən, faktlara əsaslanaraq araşdırmaq lazımdır. Hər hansı dini cərəyanın siyasi təsir imkanları şəffaflıq və ictimai nəzarət baxımından qiymətləndirilməlidir. Dini inancın özü deyil, onun siyasi hakimiyyət və təsir vasitəsinə çevrilməsi tənqid edilməlidir.

Türkiyədən Azərbaycana yönələn ittihamlar səsləndirilərkən ölkəmizin suveren hüquqları və dünyəvi dövlətçilik seçimi nəzərə alınmalıdır. Azərbaycan heç bir ölkənin daxili siyasi mübarizəsinin meydanı deyil. Onun siyasətini də kənardan müəyyənləşdirmək mümkün deyil.

Bu gün hər iki xalqa ən çox lazım olan şey qarşılıqlı hörmət və sağlam düşüncədir. Türkiyə ilə Azərbaycan arasına nifaq salmaq istəyənlərə imkan verməmək üçün tənqidi də, cavabı da düzgün ünvana yönəltməliyik. Qardaşlıq susmaq deyil, həqiqəti hörmətlə deməkdir. Əsl müttəfiqlik isə bir-birinin müstəqil seçimlərinə hörmətlə başlayır.

Nazim Hüseynzadə / Metbuat.az