Xoşbəxtliyin içərisində yazmaq olmaz... - Təbrizli şairə Süməyyə Əsədi

Mətbuat.az-ın bu dəfəki müsahibi təbrizli şairə Süməyyə Əsədidir.

- Süməyyə Əsədi... Bəziləri üçün bu ad tanışdır, bəziləri üçün deyil. İstəyərdik oxucularımıza özünüz haqqında məlumat verəsiniz.

- Adım Süməyyə, soyadım Əsədi. 1988-ci ildə Təbrizdə dünyaya gəlmişəm. Təbriz Universitetinin Jurnalistika fakultəsini bitirmişəm.

- Bakıya tez-tez gəlirsiz? Bəyənirsinizmi paytaxtımızı? 

- Bakı mənim vətənimdir. Özümü burada çox rahat hiss edirəm. Bir dili danışırıq, dinimiz də, qanımız da birdir. Bundan başqa insan nə hiss edə bilər?! Ora da vətəndir, bura da vətəndir. Özümü qürbətdə hiss etmirəm.  


- Təbrizlə Bakı arasında hansı fərqlər var? 

- Hər insan istər ki öz dilində yaza, oxuya. Bizim oradakı tək problem dil məsələsi idi, o da yavaş-yavaş həll olunur. Artıq universitetlərdə türk dilində dərs keçilir. Başqa Təbrizlə Bakı arasında bir fərq görmürəm.  

- Şeir yazmağa nə vaxt başlamısınız? 

- 18 yaşımdan şeir yazmağa başlamışam. Duyğulanmışam və yazmışam. 

- Niyə duyğulanmısınız? 

- İçimdə bir hiss vardı. Onu dilə gətirəndə şeir şəkini alırdı istər-istəməz. Sonra bildim ki, yazdıqlarım şeirdir və hər şey yerindədir. Başladım yazmağa. 


- İlk şerinizi nəyə ithaf etmisiniz? 

- İlk şeirim sevgidən bəhs edir.  

-  11 il keçib. Yenə də yazırsınızmı bu cür şeirlər? 

- Sevgi şeirləri çox yazıram. Amma şirin sevgidən yox, nakam sevgidən yazıram daha çox. 


- Niyə nakam sevgi? 

- Bilmirəm. Məncə insanlar qovuşandan sonra sevgi ölür, yaddan çıxır. Amma nakam sevgi həmişə yaddaşda qalır, dadlı olur. Məkan, qoxu nakam sevgini yadına salır. İstər-istəməz ruhunda iz buraxır və o yara həmişə sızlayır. Bilmirəm niyə, amma onu hər zaman fərqli hiss etdiyim üçün nakam sevgidən yazıram.   

- Deyirlər ədəbiyyatdan yaralardan yaranır. Həqiqətən də elədirmi? İnsan yazmaq üçün hansısa bir “ağrını” hiss etməlidir, yoxsa xoşbəxtlik içərisində də yazmaq olurmu? 

- Xoşbəxtliyin içərisində yazmaq olmaz. Sən xəstə olmasan, xəstəliyi bilməzsən ki?! Xoşbəxt olsan, ağrıdan, acıdan, nakam sevgidən yaza bilməzsən.

 

- Şeirlərinizdə Qarabağ nisgili var. Bu, nə ilə bağlıdır? 

- Qarabağ təkcə Azərbaycan Respublikasının problemi deyil. Dünyada yaşayan hər bir azərbaycanlının nisgili və problemidir. Mən də Təbrizdə yaşayan azərbacanlı kimi nisgili hər saniyə hiss edirəm.

- Urmiya gölü problemləri şeirlərinizdə tez-tez qabardılır. İndi vəziyyət necədir orada?

- Təbriz və Urmiya xəstəxanalarına getsəniz, Ağciyər xəstəliklərinə daha çox rast gələcəsiniz. Bu da Urmiya gölünün quruması ilə bağlıdır. Duz küləkləri insanlarda xəstəliklərə gətirib çıxarır. Axı Urmiya gölü düzludur. Quruyanda havada duzlu küləklər əsir. Urmiya gölü tam qurusa bu küləklər 700 km-ə qədər gəzəcək. Tehrana kimi gedib çıxacaq. Başda Urmiya və Təbriz olmaqla çox şəhər zərər görəcək. O zaman 14 milyona yaxın azərbaycanlı ərazilərdən köçməli olacaq. Böyük bir ərazi səhraya çevriləcək. Bu da türk dünyası üçün faciədir.


- Son sualım, şeirlərinizdə hansı şairin izi var?

- Nüsrət Kəsəmənli. Bilirsiniz, şair bir şeir yaradırsa, ya onu dərin hiss edir, ya da onu yaşadığı üçün yazır. Mənə çox maraqlıdır, o insan şeirlərini yazarkən hansı hisslər keçirib. Bir misrasını səsləndirmək istəyirəm:

Çiynimdə bir telin gəlib mənimlə,

Dolanıb boynuma, aça bilmirəm.

Bir ucu cəhənnəm, bir ucu cənnət,

Mən bu qil körpünü keçə bilmirəm.

Xəyalə Məmmədova / METBUAT.AZ


Şahid olduğunuz hadisələrin video və ya fotosunu çəkərək bizə göndərin:
0552252950 (Whatsapp)
Загрузка...

RƏYLƏR

BU KATEQORİYADAN DİGƏR XƏBƏRLƏR